اگه می خوای کاری بکنی که تا حالا نکردی . کسی باش که تا حالا نبودی ...

          برای داشتن چیزی که تا حالا نداشتی کسی باش که تا حالا نبودی ...

              اگر می خواهی محال ترین اتفاق زندگیت رخ بده

                                            باور محال بودنش رو عوض کن ...

      اشکی که خشک می شود

                    لبخندی که نیست می شود

                                یادی که می ماند و فراموش نمی شود ...

             داشتم تو کوچه پس کوچه های تنهائی یه بابایی رو می گشتم که یهو تو یه گوشه ی کنج و خلوت به این جمله برخوردم ...

                      بارون هم یه بهونه واسه نیومدنت بود رنگین کمون ...

قدر رنگین کمون هامون رو بدونیم ...

بارون همیشه هست ...

                    من برای ثابت کردن خود به تو چیزی به جز چشمانم ندارم ...

                یعنی میشه هنوزم تو چشما حقیقتی رو پیدا کرد ؟

غروب شد . خورشید رفت . آفتابگردان دنبال خورشید می گشت . ناگهان ستاره ای چشمک زد . آفتابگردان سرش را پائین انداخت .

                                     گلها هرگز خیانت نمی کنند ...

                                                             تقدیم به یگانه گل زندگانیم ...

      گاه اونقدر غرق آرزوهامون می شیم که اصلا یادمون می ره که خودمون هم آرزوی یه نفر بودیم ...

                  چقدر خوبه قبل از رسیدن به این زمان به فکر اون یه نفر باشیم ...

           به اوج رسیدن دشوار است و در اوج ماندن دشوارتر ...

                             چرا که نهایت اوج نخستین مرحله سقوط است ...

ولی اصلا به این اعتقاد ندارم

به نظرم زندگی فقط و فقط وقتی زیبا میشه که بخوای زیبا ببینیش . وگرنه همون عادت تکرار وار همیشگی هستش ...

        چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را ...

(بدون شرح )

                    مگه ما چی کم گذاشتیم از مرام و معرفت ...

  بعد اون همه سختی ...

بی خیال ...

ما هنوزم باید کارامون رو ادامه بدیم ...

                      زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست ...

                                                      چقدر از هنرامون رو تونستیم تا الان رو کنیم ؟ واقعا چقدر ؟

               ناامیدی اولین قدم به سمت مرگ است ...

آره . اینه که باید به همه ثابت کنم چقدر توانائی دارم .

انیشتین فقط ۲۰٪ از مغزش فعال بود ...

اونم مثل ما فقط یه آدم بود با یه دست لباس...

فکر می کنین ما چقدر مخمون می تونه فعال شه ؟